Kondycja ewangelizacji – a więc całego Kościoła – zależy od jedności między chrześcijanami. Samo nawet auto-prezentowanie się Kościoła światu jako ciała skłóconego, podzielonego jest szkodliwe i przeciw-skuteczne. Jako chrześcijanie potrzebujemy dbać o to, aby świat widział przede wszystkim to, że jesteśmy RAZEM, w sposób niepełny, ale RAZEM i to RAZEM jest ważniejsze niż to, że w sposób niepełny. Sprawa jedności jest sprawą najwyższej wagi, nie możemy bezczynnie utrzymywać aktualnego status quo, potrzebujemy jako Kościół dać się poprowadzić Duchowi dalej – ku głębszej jedności, którą mamy w Jezusie!

„Ponieważ jesteśmy głosicielami Ewangelii, dlatego powinniśmy wobec wiernych Chrystusa przedstawiać się nie jako ludzie skłóceni i niezgodni wobec kontrowersji, którzy żadną miarą nie budują, ale jako ludzie mocni w wierze, którzy mimo nieporozumień tu i ówdzie powstających, umieją spotkać się razem celem wspólnego, szczerego i rzeczowego badania prawdy. Tak jest: LOS EWANGELIZACJI ŁĄCZY SIĘ ZE ŚWIADECTWEM JEDNOŚCI, dawanym przez Kościół. (…) W tym miejscu trzeba zwrócić uwagę na znak jedności między wszystkimi chrześcijanami, jako drogę i narzędzie ewangelizacji. ROZŁAM WŚRÓD CHRZEŚCIJAN JEST OKOLICZNOŚCIĄ TAK BARDZO OBCIĄŻAJĄCĄ, ŻE AŻ OSŁABIA SAMO DZIEŁO CHRYSTUSA.”
~ Paweł VI, Evangelii nuntiandi (76, 77)